Przypuszczalnie terra sigillata jest gatunkiem ceramiki, który powstał w związku z zapotrzebowaniem na imitacje naczyń metalowych - drogich  i trudno dostępnych dla szerszych mas społeczeństwa prowincji rzymskich. Pierwsze manufaktury terra sigillata działały  w Italii już w I w. p.n.e. Terra sigillata wytwarzano w różnych ośrodkach - w Azji Mniejszej, na Cyprze, w Afryce  czy w prowincjach naddunajskich - praktycznie do końca starożytności. Prawdopodobnie najwięcej produktów  terra sigillata zostało wytworzonych w warsztatach powstałych w Galii Południowej, Galii Centralnej i Galii Wschodniej. Żaden inny gatunek ceramiki nie rozprzestrzenił się tak szeroko. Między innymi dlatego terra sigillata nazywana jest czasem "porcelaną antyku". Dzięki zwyczajowi sygnowania wyrobów przez wytwórców swoimi stemplami imiennymi  oraz dzięki badaniom nad zestawami dekoracji używanymi przez producentów naczyń reliefowych, można obecnie prześledzić drogi zbytu naczyń oraz niejednokrotnie określić ich chronologię z dokładnością do ok. 30-40 lat.  Terra sigillata jest zatem bardzo cennym źródłem, zwłaszcza w kontekście znalezisk z terenu tzw. Barbaricum,  który nie znalazł się pod rzymskim panowaniem. Liczne występowanie terra sigillata na terenie ziem polskich świadczy  o ożywionych kontaktach handlowych ludności miejscowych kultur z prowincjami rzymskimi. Wyroby te napływały tu szczególnie licznie w 2 połowie II wieku i 1 połowie III w. n.e. Ich liczbę można określić na ok. 423 naczynia,  których obecność została poświadczona na 164 stanowiskach w obrębie 156 miejscowości w Polsce.  Najpopularniejszym rodzajem naczyń terra sigillata na ziemiach polskich były misy reliefowe formy Dragendorff 37.